‘Ik wil meer rust, maar lukt mij dat ook?’

‘En lukt jou dat al?

Gister nog… kreeg ik een perfect voorbeeld vanuit de praktijk. Iemand, laten we haar voor het gemak even Lieke noemen, appte mij om te vertellen dat ze moe was. Er helemaal doorheen zat. Er klaar mee was. Haar lichaam gaf aan haar duidelijke signalen van oververmoeidheid. Niet zo gek ook toen ik Lieke hierover een paar (kritische) vragen begon te stellen.

Het kwam erop neer dat Lieke amper op haar ‘kont’ kon zitten. Lieke kan, zo zegt ze zelf, niet stilzitten (van haarzelf). Lieke ‘moet’ altijd bezig zijn (van haarzelf). Lieke wilt niemand anders tekort doen (van haarzelf). Lieke gunt haarzelf overdags weinig tijd om de indrukken van haar dag te verwerken. Dus… wanneer Lieke ‘s avonds in bed ligt, begint het circus in haar hoofd te draaien. Al met al begint het piekeruurtje van Lieke elke avond weer opnieuw. Dit in een notendop beschreven.

Ergens al iets van herkenbaar?

De angel kwam eruit

Toen ik nog een stapje verder ging doorvragen, want ik wilde ergens wel weten waar haar gedrag vandaan kwam, kwam de angel er helemaal uit. Lieke heeft vanuit huis uit meekregen om al-tijd hard te werken. Lieke heeft vanuit huis uit meegekregen ‘vooral niet te mopperen, maar door te gaan’… Lieke weet niet beter dat dat ‘in het aardje van het beestje zit’. Ze weet niet beter dat dat nou eenmaal is wie zij is. Zo zegt zij zelf…

De bovenstaande opmerkingen zijn mij ook niet onbekend. Ik herken, of beter gezegd herkende mijzelf er VOLLEDIG in. Vanaf jongs af aan werd dit bij mij thuis ook geroepen. Ik was dan ook al-tijd bezig.

Bezig met school, bezig met sport of bezig met werk.

AL-TIJD.

Ik ging de deur uit om 6:00 uur en kwam vervolgens elke avond rond 23:00 uur eens thuis. Ik leefde veelal in een roes. Ik kon mij ook vrij moeilijk echt focussen op een taak en wanneer ik dan eindelijk van mezelf mocht zitten, besloot mijn brein overuren te maken (dúúh).

En dan heb ik nog geeneens gehad met je over die intense vermoeidheden die ik élke (zomer)vakantie ontzettend voelde. Soms leek het wel alsof ik mijn eigen loodje liet gaan tijdens de zomer.

Jep, echt. #beneerlijk

En jaaaa. Ik WILDE net als Lieke, altijd wel ergens mezelf mééér rust gunnen… maar die wens of verlangen écht met succes volbrengen, dát lukte mij nooit.

Ik toeterde tegen mezelf zo nu en dan wel doodleuk dat het écht écht tijd was om écht even een pas op de plaats te maken. Ík kon gewoonweg zo niet verder (net als Lieke)… Totdat mijn wekker de volgende dag om 5:30 uur weer ging en opnieuw een nieuwe werk-/school-/race-dag begon…

Mijn wens/verlangen verdween als sneeuw voor de zon.

‘Willen is toch kunnen of niet dan?

Nee, willen is zeker niet kunnen. Daar zit een enorm verschil in. Dat óók ik zeker wil beamen. (en kan verantwoorden bij mezelf, maar dat even terzijde)…

Zéggen iets te willen doen, maar het nalaten. Guilty as charged. Net als ik vroeger. Net als Lieke. Net als bijna iedereen. Sommige dingen ben je zelfs al jaren van plan, maar komt het er niet van.

Wat is jouw veelgebruikte excuus?

Gebrek aan tijd? Gebrek aan wilskracht? Gebrek aan zelfvertrouwen? Zit in het aard van beestje? Ik ben nou eenmaal zo?

Mijn excuses waren dat ik noooit tijd had én wanneer ik niet hard genoeg werkte van mezelf, dan voelde ik mezelf niet goed genoeg. Dan faalde ik hard.

Maar welk bovenstaande excuses jij er ook voor gebruikt, dat doet er eigenlijk niet toe. Want je doet niet wat je zegt te willen doen omdat je

1) het eigenlijk helemaal niet wilt

of 2) het eigenlijk helemaal niet kan… #auw

Want wanneer jouw wens of verlangen is om écht écht écht jezelf meer rust te gunnen, dan kan het ook zomaar waar zijn dat het je ‘gewoonweg’ niet lukt. Jezelf namelijk rust kunnen gunnen is namelijk nóg 124994 keer harder werken dan je nu al doet.

‘Huh, dat klinkt tegenstrijdig of niet dan?’

Ja, dat vond ik destijds ook.

Toen iemand mij dit teruggaf.

Let me explain. (laat mij het je uitleggen).

Je bent ‘het’ gewend, het is een gewoonte van je

Wanneer jij gewend bent om alsmaar door te rammen, door te beuken, door te werken, door te gaan en je besluit (want je hebt altijd ergens een keuze ookal voelt dit niet altijd zo) te willen minderen of zelfs te willen stoppen met doorrammen…

What the fack gebeurt er dan allemaal wel niet met óf bij jou (en in je hoofd?)?

Je gaat onrust voelen door hééél je lichaam heen. Dat gegarandeerd. Deze onrust wil, of soms ‘moet’, jij ergens onderdrukken, want jij wil, zo heb je besloten, jezelf méér rust gunnen. Door deze onderdrukking voel jij naar mate de tijd vordert nog meer onrust ontstaan.

En voilà, het vicieuze cirkeltje begint te draaien.

Jep. Iets willen en iets kunnen is niet hetzelfde.

Om iets te kunnen, mogen we op zoek gaan naar datgene wat gáát werken voor jou om jezelf méér rust te gunnen. Om van willen naar kunnen te gaan ‘moeten’ we op zoek gaan naar hoe wij dat vicieuze cirkeltje bij jou kunnen doorbreken.

En nee dat gaan we niet doen door dat ene uurtje yoga.

Of dat uurtje sporten.

Of dat avondje bankzitten.

Of dat ene halfuurtje boeklezen…

Of dat ene uurtje extra slaap…

Of in mijn geval… ‘eventjes in de hangmat ploffen’…

Nope.

Daar is veeeel méér voor nodig dan dat alleen…

Lieke is het tot nu toe nooit langdurig gelukt om haarzelf meer rust te geven in haar leven.

Lieke heeft haar weg vrij gemaakt om nu op zoek te gaan naar iets anders. Naar iets wat wél langdurig en duurzaam wérkt voor haar.

Lieke is op zoek naar hoe het ook anders kan. Lieke heeft namelijk maar één verlangen: méér rust. En aan dat verlangen gaan wij nu samen werken…

Zin in Lieke!

En vertel.

Waar verlang jij naar? > 06-36396310

Liefs,

Lavina

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s