‘Ik zette een vergrootglas op mijn gevoelswereld en dit gebeurde er…’

Angst. Verdriet. En ontzettend veel pijn. De korte verwoording van wat er gebeurde toen ik een vergrootglas zette op mijn gevoelswereld. ‘Maar waarom deed ik het dan zou je misschien denken?’

‘Lavina, ik krijg het idee dat je jouw eigen gevoelswereld niet kent.’ ‘Lavina, heb je überhaupt wél gevoel?’ ‘Oh, en over medeleven gesproken, dat ken jij niet. Jij kan je zoooo niet inleven in een ander!’ BAM.

Kei-hard werd dat mij duidelijk gemaakt in een gesprek. Dit is précies zo gezegd zoals ik de zinnen hierboven heb neergezet. Deze opmerkingen, conclusies, meningen, feiten of hoe je het ook noemen wil kwamen bij mij kei-hard binnen. Ik kon niets meer uitbrengen. Ik verstijfde. Het voelde alsof mijn keel werd dichtgeknepen en mijn lichaam aanvoelde als beton. Dus, toch. Ik had en héb wel gevoel… Ieder mens heeft gevoel. Ik, je vriendin, je buurman, je collega, maar ook jij, degene die dit nu leest. Ik besteedde er echter totáál geen aandacht aan. Ik las wel enorm veel over gevoel en emotie, want psychologie boeide/boeit mij ergens toch… (‘goh’). Maar daar bleef het dan ook bij.

Vroeger

Vroeger als kind ging het thuis nooit over hoe ik mij voelde. Wat zeg ik? Het ging trouwens nooit over gevoel in het algemeen. Niet dat ik dat per se erg vond. Nu achteraf gezien. Ze wisten niet beter? En ik deed ‘mijn ding’ toch wel. Met ‘mijn ding’ bedoelde ik het volgende: ik haalde mijn papiertjes/diploma’s (want ‘moest’ van mezelf), sportte wat (jep, ‘moest’ ook van mezelf), werkte veel naast mijn studies (jep, ‘moest’ helemaal van mezelf). Maar ik vond bovenal het zelf ook niet per se ‘noodzakelijk’ om te delen met anderen hoe ik mij écht precies voelde. Ik wist geeneens wat ik voelde, laaaaat staan dat te delen met anderen #hoemoestdatdan??? Er waren destijds (voor mij) belangrijkere dingen om op te focussen (die ‘moetjes’ waar ik het net over had, toch?!). Ik verweet of beter gezegd verwijt mijn ouders en vrienden nu trouwens niets. Ik wist eigenlijk niet beter tot…

…Totdat ik dus zinnige (‘wat is zinnig eigenlijk, hahaa?’) ‘moest’ gaan voeren met mijn medemens. In iedergeval gesprekken ging voeren met mijn medemens over allerlei zorgen en ‘shit’. Nouja, ik noem het nu wel doodleuk ‘shit’, maar deze ‘shit’ vraagt natuurlijk wel om gehoord te worden. En zeker ik, als mens, wilde en vooral wil mijn medemens helpen met hun ‘shit’. Ik kon deze ‘shit’ in eerste instantie altijd wel aanhoren van iemand, maar ik blokkeerde zelf volledig wanneer ik wilde doorvragen. Er bleek namelijk nog een enorme muur om mij heen gebouwd te zijn, die mij beschermde tegen angst. Angst voor het onbekende. Onbekend, want gevoelens en emoties waren nieuw voor mij en begon ik dus voor het eerst in m’n leven toe te laten. Holy moly…. Wat moest ik daaaar dan allemaal nou in godsnaam mee?!

Ik voel mij kwetsbaar

Je mag trouwens best weten dat ik het ergens nog steeds beangstigend vind om mijzelf enorm kwetsbaar op te stellen binnen gesprekken. Niet alleen binnen gesprekken. Nu ook trouwens. Nu ik deze blog aan het typen ben, voel ik ook angst. Deze angst komt naar boven omdat ik ergens nog bang ben wat iemand anders van mij vindt. Wat jij van deze blog bijvoorbeeld vindt. ‘Ben ik wel leuk/goed genoeg?’

Op sommige dagen en op sommige momenten ken ik zoveel angst dat het lijkt alsof mijn lichaam uit elkaar scheurt. Ja echt. Gelukkig maak ik dat nu gelijk (!) bespreekbaar en kan ik steeds beter met mijn gevoelens en bijbehorende emoties ‘dealen’ (emotie is de betekenis die jij zelf geeft aan je gevoel trouwens. Wist ik ook eerst lange tijd niet precies). Daarnaast accepteer ik dat alle gevoelens bij mij horen. Zowel de ‘negatieve’ als ‘positieve’ emoties. Tja, wat is dan weer ‘negatief’ en ‘positief’? Los van of de emotie ‘negatief’ of ‘positief’ bestempeld wordt (door je), emoties vertellen jou en mij iets. Ze willen altijd iets duidelijk maken… #tisdatjehetffweet 😉

Vergrootglas op mijn gevoelswereld

Maargoed, ik zette de afgelopen maanden dus een enorm vergrootglas op mijn gevoelswereld. En mijn omgeving zal dat gok ik ook wel hebben ingezien of ergens hebben gemerkt. 😉 Dat ik een enorme vergrootglas gebruikte voor mijn gevoelswereld daar kwam ik niet per se zelf achter. Ik had daar (als coach) iemand anders voor nodig. Esther is één van mijn meest waardevolle collega en zij gaf mij terug dat ze opmerkte dat ik continu bezig was met mijn gevoelswereld. #auw Dat viel haar op tijdens een gesprek en dat was ook zéker waar. Thanks nog dat je dat mij durfde terug te geven! 😉 Wat een inzicht was dat!!

Inmiddels weet ik beter wat mijn gevoelens en emoties mij willen vertellen. Ik voel beter wat sommige mensen met mij doen en vóóral waarom ik een bepaald gevoel of emotie krijg bij óf van sommige mensen en/of onderwerpen. Het was en vooral ís nog steeds een proces van vallen en opstaan. Van pijnscheuten voelen tot vreugdemomenten vieren. Maar ik merk dat het mij met mini stapjes nu gelukkig (!) verder in mijn leven brengt. En ergens hoop ik nu ook dat gevoelens en emoties jou ook continu verder brengen in jouw leven in plaats van dat ze jou alleen maar belemmeren. #wantikgunhetje!

Nu verkleinen

Voor nu besluit ik in ieder geval mijn vergrootglas iets te verkleinen op mijn gevoelswereld. Ik merk namelijk dat ik er teveel mee bezig ben. Het klopt dat als je ergens aandacht aan geeft, het groeit. Maar het klopt ook dat als je ergens teveeel mee bezig bent, je erin kunt verzanden. En dat laatste merk ik bij mezelf nu. Ik verzand een beetje…

Mmmm, iets met balans hierin zoeken misschien?! Jaaa, ook de coach kent haar eigen struggles. En ik deel ze graag met je. In de hoop dat je er iets van jezelf in herkent. En wanneer je je niet herkent in dit verhaal, dan ben ik vooral heel benieuwd met welke struggle of zorg jij rondloopt! 😉 Vertel….

Tot snel weer!

Liefs,

Lavina