‘Een verhaal van een psycholoog achter de kassa…’

Tot voor kort dacht ik nog dat je Corona alleen kon drinken in de vorm van een biertje. Ik scande zonder er bewust van te zijn met gemak wat biertjes Corona. Vervolgens controleerde ik de persoon in kwestie op leeftijd en vroeg of hij/zij de bon erbij wilde. Nu merk ik ineens hoe vaak het biertje wel niet langs mij kassa komt. Iets met selectieve perceptie denk ik. Onbewust valt mijn aandacht op hetgeen wat mij bezighoudt: Corona. Hetzelfde verschijnsel gebeurde ook toen ik net mijn eerste auto kocht. Ineens zag ik overal een rode Peugeot 206 rijden. Niet omdat er ineens meer van die auto’s gingen rijden, maar omdat daar mijn aandacht naar uitging…

16 maart 2020

Dit verhaal start op 16 maart 2020. De dag dat het dagelijks leven van (werkend) Nederland op z’n kop staat. Het coronavirus heeft namelijk na China, Italië en Spanje nu ook Nederland bereikt en de eerste maatregelen om dit virus zo goed mogelijk in te perken volgt. Het openbare leven gaat op slot. Horecagelegenheden zijn dicht, scholen worden gesloten, bijeenkomsten worden geannuleerd. In mijn plaatselijke supermarkt, waar ik momenteel al jarenlang werk als kassajuffrouw, zijn sinds 16 maart ook de eerste maatregelen zichtbaar. Ik lieg… Eigenlijk al iets eerder. Donderdag 12 maart. Ik ben die donderdag extra opgeroepen vanwege de hoeveelheden toiletpapier wat over de kassabanden gaat. Rijen mensen, overvolle karren. Het lijkt wel kerst! Ik schrik ervan en ik voel dat ik mij verzet tegen deze confrontatie. Ik zit in een ontkenningsfase merk ik. Na een paar dagen wordt het gevecht hiertegen onhoudbaar en merk ook ik dat mijn leven compleet op z’n kop staat. Een paniekaanval de eerste week volgt. Thuis op de bank. Ik krijg hartkloppingen, voel mijn ledematen verzwaren en mijn ademhaling is niet meer onder controle te houden. Wat volgde in mijn hoofd vind ik heftig om te beschrijven. Toch probeer ik een goede poging tot. Ik omschrijf het als een diavoorstelling van foto’s die door mijn hoofd heen flitsen. Mensen die ik ken en die mij allemaal dierbaar zijn, zijn onder witte lakens gestopt. Één voor één. Mijn moeder, mijn zus, mijn broer, mijn vriend, mijn dierbaarste vrienden en ook vele collega’s. Gegrepen door het coronavirus. Afgemat door het coronavirus. Gedood door het coronavirus. Ik merk dat ik óók flashbacks terugkrijg naar de tijd dat mijn vader overleed en hem zag liggen op een brancard in het ziekenhuis. Onder de witte lakens. Zo’n 7 jaar geleden…

Een verhaal van en over mij

Dit is het verhaal van mij. Een kassajuffrouw die op 24 maart 2020 12 ½ jaar in dienst is bij de plaatselijke supermarkt. Naast het zijn van een kassajuffrouw ben ik ook een psychologe en niet te vergeten een mens met emoties. Dat laatste werd na gister ook duidelijk zichtbaar. Mijn eerste huilbui ooit had ik achter de kassa, nadat ik volledig tot de grond afgebrand werd door een wat oudere klant. De desbetreffende klant vond het ten eerste onzin om een karretje te pakken en de 1.5 meter afstand te bewaren. Deze weerstand was al voelbaar bij de begroeting merkte ik. Vervolgens kon meneer niet bij mij met contanten afrekenen, aangezien ik achter een pinkassa zat. Dat laatste was nèt die druppel water die de welbekende emmer met water deed overlopen… En geweten had ik het… 

Hoe de mens ineens door de harde confrontatie zo anders kan reageren in een wereld zoals die nu is. Het fascineert mij dat mensen veranderen. Of moeten veranderen. Het fascineert mij wat angst met mensen kan doen. Hoe op de één op de andere dag een secundaire reactie van een mens primair wordt. Verandering van gedrag is nog nooit zo snel zichtbaar en voelbaar geweest. En de weerstand tegen deze veranderingen ook niet… Je leert de mens nu écht kennen…

Ik nam je mee naar een wereld waarin het lijkt alsof ik nu door mijn omgeving toegejuicht wordt om te gaan werken (letterlijk, want nu klappen de kinderen in de straat bij het zien van mijn werkkleding) in plaats van dat ik word uitgefloten (omdat ik ‘maar’ een kassamevrouw ben)…

Hou je haaks (en gezond) lieve mensen.

Liefs en tot snel…

One Comment on “‘Een verhaal van een psycholoog achter de kassa…’

Laat een reactie achter op Nieves Reactie annuleren

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s