Dít is hoe ik 25 kilo lichaamsgewicht afviel en hoe ik dat er al 7 jaar lang af kan houden:

Ik kan nu hele mooie verkooppraatjes gaan houden en aan jou vertellen dat ik wonderpilletjes en maaltijd shakes gebruik en verkoop om 25 kilo’s kwijt te kunnen raken (en om deze kilo’s vervolgens ook af te kunnen houden). Ik kan ook doen alsof ik een vetverwijderingsapparaat heb in mijn 2M² aan badkamer, ja dat is klein ik weet het, maar óók dat is niet zo.

‘Maar hoe houd ik het dan wel al 7 jaar lang vol om die 25 kilo aan lichaamsgewicht kwijt te kunnen houden?

Hoi! Aangenaam. Ik ben Lavina en ik ben iemand die door mijn omgeving onder andere beschreven wordt als een eerlijk en oprecht mens. Eerlijkheid is één van mijn eigen belangrijkste persoonlijke waardes die ik elke dag zelf probeer na te leven. Wondermiddelen zoals pilletjes, shakes en vetverwijderingsapparaten gebruik en verkoop ik niet, want dat zijn (voor mij) geen eerlijke middelen. Deze middelen geven jou namelijk geen eerlijk beeld van hoe het verliezen van lichaamsgewicht en vooral HET KUNNEN BLIJVEN VOLHOUDEN ervan nou écht werkt. Bovendien zullen deze middelen jou niet gaan helpen voor op de lange termijn en zie ik deze middelen meer als symptoombestrijding #sorrynotsosorry #eerlijkheidkentgeentijd. Al met al: ik verkoop dus geen wondermiddelen, maar ik verkoop wel wonderdiensten.

Grapje! Haal de wonder maar weg voor de diensten, tenzij jij zelf hard aan de slag gaat met alles wat ik jou aanreik aan opdrachten, dan wordt het wel een wonderdienst ;)…

Hoe dan ook, mijn dienst is dat ik gesprekken met mensen voer en interactieve workshops geef. Ik vind dat ook nog eens ontzettend leuk om te doen. Daarbij krijg ik er ook nog eens een fijne beloning voor terug. Win-win dus! De waardering die ik terug krijg zijn mij trouwens meer waard dan het geld.

‘Welke mooie mensen (naast jou) komen er bij mij terecht zou je je misschien afvragen?

Mensen komen veelal met verschillende vitaliteit- en gezondheidsvraagstukken bij mij terecht. Dat kunnen de mooie mensen zijn die het gevoel hebben ‘alle ballen hoog te moeten houden’ tot dus de mooie mensen die al 10293944 diëten hebben geprobeerd en nog steeds niet het resultaat hebben behaald wat ze het liefst zouden willen. Kortom: deze mooie mensen hebben vaak hun toppunt (of dieptepunt, het is maar hoe je bekijkt) aan lichaamsgewicht bereikt en bij een diëtist weten zij zich geen raad meer en komen vaak (ongeveer) op de volgende manier binnenwandelen:

‘Lavina, het afwerken van (dieet)lijstjes werkt niet voor mij voor op de lange termijn. Ik kan mijn gewichtsverlies niet behouden of überhaupt voor een lange tijd mijn gewicht constant houden.’

Ik snap dat lijstjes afwerken niet werkt voor jou en ik kan jou ook nog eens piekfijn uitleggen waarom dat zo is. Maar eerst wil ik jou even mee terugnemen naar wat er in de coachingsruimte vaak nog meer gebeurt. Ten eerste benoem ik altijd dat ik het ontzettend dapper vind dat je mij dit zo durft te vertellen. Het is natuurlijk niet niets. Ik waardeer dan ook echt deze openheid en eerlijkheid van jou.

Oké, laten we nu weer even doorgaan daar waar we gebleven waren…

‘Waarom werkt het afwerken van lijstjes voor jou niet voor op de lange termijn?’

Als mens bezit je drie psychologische basisbehoeften, namelijk Autonomie, Binding en Competentie. Elk van deze basisbehoefte ‘moet’ in een bepaalde mate door de dag heen voldaan worden en idealiter ‘vervuld’ blijven. Het afwerken van dieetlijstjes werkt niet bevorderlijk voor je psychologische basisbehoefte A van Autonomie.

In jip-en-janneke taal: het afwerken van (dieet)lijstjes beperkt jouw vrijheid in het kunnen maken van jouw éígen keuzes. Aangezien jij een mens bent (toch?), heb jij als mens een bepaalde mate van deze keuzevrijheid nodig om redelijkerwijs te kunnen functioneren of zelfs te kunnen ontwikkelen. Wanneer jij beperkt wordt in je vrijheid, in dit geval gebeurt dat dus door het volgen van die (dieet)lijstjes, ervaar je (on)bewust een onbevredigend gevoel. Misschien druk je dit gevoel wel uit als een ‘beklemmend’ gevoel en/of een gevoel waarbij het lijkt alsof je keel wordt ‘dichtgeknepen’. Dit komt dus doordat het voor jou ergens voelt als een ‘moetje’.”

‘Maargoed Lavina, fijn al die inhoudelijke kennis, maar ik wil natuuuuurlijk nu de eerlijke ervaringen weten over jouw eigen ‘afvalrace’, want dat is mijn reden dat ik deze blog van je wil lezen…’

OK!

Teneerste, ik heb besloten géén voor- en na foto’s meer te delen van mijn fysieke veranderingen. Je moet mij dus geloven op mijn bruine ogen (want die heb ik) dat ik nog steeds na 7 jaar 25 kilo kwijt ben.

‘Waarom ik geen foto’s meer deel?’

Omdat foto’s van mijzelf en dus ook foto’s van jou en van anderen MIJ weinig meer vertellen. Op foto’s kun je namelijk niet in iemands hoofd kijken. Daarom neem ik je graag mee naar wat er zich allemaal tussen mijn oren afspeelde in de tijd dat mijn ‘afvalrace’ begon en eindigde. Of naja, ik doe een goede poging daartoe ;).

7 jaar geleden

Ik kreeg précies 7 jaar geleden lijstjes van mijn toenmalige diëtiste mee om koolhydraatarm te gaan eten. Koolhydraten zouden namelijk de boosdoeners zijn dat ík obesitas had. Oké, prima. Inmiddels weet en vooral voel ik godzijdank zelf wel beter. Het lag en ligt natuurlijk niet aan mijn (hoeveelheid) inname aan koolhydraten. Het lag bij mij aan álles wat ik (qua hoeveelheid aan eten) naar binnen douwde. Dus ja, dat zijn naast de koolhydraten ook de hoeveelheden vetten en eiwitten. Toegeven dat het compleet aan mijzelf en dus aan mijn eigen gedrag lag, dat ik teveel voer in mijn mond douwde, voelde natuurlijk in die tijd ontzettend ruk. Ik werd namelijk continu geconfronteerd met mijzelf (en met mijn omgeving). Ik snap nu ook héél goed dat jij niet zo snel zal toegeven dat wanneer jij te ‘zwaar’ bent (het woord zwaar is en blijft relatief), jij eigenlijk (ook) teveel in je mond douwt. Daarnaast ben jij misschien ook wel iemand die blijft hopen op die ene wondermiddel. Ik moet je helaas teleurstellen. Die wondermiddel bestaat niet en die zal er ook nooit komen. #eerlijkheidkentgeentijdtoch?

Bewijsdrang ten top

Terug naar 7 jaar geleden. Ik zat in mijn eerste jaar van mijn Bachelor Psychologie, dus bewijsdrang dat ik de universiteit met vlag en wimpel kon doorlopen, dat was natuuuurlijk bij mij uiteraard aanwezig. Ik was namelijk al drie keer in mijn leven blijven zitten #voeldedriekeeralsfalen. De vaardigheden om de hoogte van mijn lat bij te kunnen stellen kreeg ik niet tijdens mijn studiejaren of thuis of door een vitaliteitscoach van de BOvV aangeleerd. Achteraf gezien een enorm gemiste kans… Ik liep tijdens mijn studieperiode dus áltijd op mijn tenen. Ik had áltijd het gevoel van overleven. Daarnaast kende ik mijn eigen grijze gebied niet. Alles was dus lekker ‘zwart-wit’.

Kortom: ik ging ergens VOLLEDIG voor of niet. Ik koos er dus voor om VOLLEDIG die koolhydraatarme lijstjes te gaan volgen. ‘Want hé, volgens mijn diëtiste (die verstand had van voeding?) was het eten van koolhydraten dé reden dat ík te ‘dik’ was, toch?’

Resultaat: 25 kilo’s lichter

Het resultaat volgde snel. Binnen 3 maanden was ik 25 kilo lichter. Ik herkende mijzelf echter niet meer terug in de spiegel. Bovendien voelde ik mij leeg, verzwakt, energieloos én daarnaast had ik tering veel angst opgebouwd. Na die 3 maanden vroeg ik daarom het volgende aan mijn toenmalige diëtiste:

‘Wat moet ik doen om mijn 25 kilo af te kunnen houden?’

Haar antwoord was: ‘Nou voor de rest van je leven koolhydraatarm gaan eten.’

Ik: ‘Wat??’

Ik was verbijsterd.

‘Hoe ga ik dat (ranzige) koolhydraatarme eten in GODSNAAM vol kunnen houden voor de rest van mijn leven?’ ‘Hoe ga ik mijzelf in GODSNAAM in bedwang houden met alle verjaardagen, etentjes, vakanties en daar waar de koolhydraten rijkelijk vloeien?’

Na het zoveelste gesprek kwam er angst

Na het zoveelste gesprek dat ik destijds met mijn toenmalige diëtiste voerde, voelde ik mij enorm beklemd door mijn angst. De angst om weer aan te komen in gewicht. Een jarenlange (!) strijd (in mijn hoofd, en wat je dus niet op foto’s kunt zien) ging van start. Stress ervoer ik de héle dag door als het om eten ging. Met alle gevolgen van dien… Genieten kon ik niet meer. Van niets en van niemand meer… Drie jaar lang volgde er een strijd. Inmiddels zat ik in mijn laatste jaar van mijn bachelorstudie Psychologie en had ik kortweg gezegd een ‘ongezonde’ relatie met voeding opgebouwd. Of als je het in een hokje wil plaatsen en het misschien beter wil begrijpen: ik had de (nog niet) officieel erkende eetstoornis Orthorexia.

‘Eh ja, afvallen is én blijft een risicovolle sport’, zei/zegt Chi altijd. Ik kon het destijds alleen maar beamen… Wat voelde ik mij mentaal (en fysiek ook trouwens) slecht zeg…

Er ging gelukkig een wereld voor mij open

En toen. Toen ging er een wereld voor mij open en daar ben ik nog steeds vandaag de dag intens dankbaar voor. Begin 2018 kwam ik in aanraking met Vitaliteitscoaching bij CHIVO. ‘Functioneel voeden’ was destijds één van de eerste modules die ik mocht volgen en ik luisterde met open mond naar al mijn docenten. Kennis over voeding kreeg ik niet of nauwelijks. Behalve dat álles wat ik dacht te weten over voeding gelijk van tafel werd geveegd.

‘Welke inzichten kreeg ik nog meer tijdens deze opleiding en tijdens mijn eigen coachingstraject?

  1. Ik leerde dat er geen wondermiddel bestond en dat die er ook niet komt;
  2. Ik leerde af te komen van mijn dieet mindset (dus leren om bijvoorbeeld calorieën niet meer te tellen, producten niet meer te bestempelen als gezond/ongezond en de weegschaal te laten voor wat het is. En ja, dat voelde heel oncomfortabel aan voor mij… En dat gaat voor jou dus ook heel oncomfortabel aanvoelen, maar wees gerust: alles komt gucci!);
  3. Ik leerde patronen in mijn (voedings)gedrag te ontdekken en te herkennen;
  4. Ik leerde dat beweging niet noodzakelijk is om gewichtsverlies te kunnen behouden (HUH??? Hoor ik je nu denken);
  5. Ik leerde lichaamsgevoel (terug) te krijgen;
  6. Ik leerde mijn emoties te (kunnen) benoemen en herkennen;
  7. Ik leerde vertrouwen (terug) te krijgen van mijn eigen lichaam;
  8. Ik leerde op lichaamsgevoel te gaan eten;
  9. Ik leerde te stoppen met eten totdat ik VOL zit;
  10. Dus ik leerde ‘Nee’ te zeggen, zonder de harmonie met anderen te verliezen;
  11. Ik leerde dat mijn lichaam een bijzonder geavanceerd mechanisme is en jou meer vertelt dan wat je in eerste instantie denkt of voelt;
  12. Ik leerde eerlijk te zijn tegenover mijzelf en ontwikkelde zelfcompassie;
  13. Ik leerde te bouwen aan een ‘goed’ leven, omdat focussen op jezelf of focussen op je eigenwaarde niet (altijd) helpend is. En dit laatste puntje wás en vooral ís het belangrijkste wat ik heb mogen leren bij CHIVO, en waarmee ik vele anderen nu volop mee mag en kan helpen…

Want, om de volgende vraag eens zelf te beantwoorden:

‘Hoe ziet een ‘goed’ (eet)leven er volgens jou dan uit, Lavina?’:

Kortgezegd: ik eet vandaag de dag op gevoel. Dat betekent dat ik op de meest (dat vinden andere mensen, ik inmiddels niet meer) bijzondere tijden eet. Ik kan je dus niet zeggen hoe laat ik ‘ontbijt’ of beter gezegd hoe laat ik mijn eerste maaltijd inneem. Ik kan je ook niet vertellen hoe laat mijn laatste maaltijd is van de dag. Dat kan zomaar 22 uur ’s avonds zijn. Vannacht was het bijvoorbeeld om een uurtje of 01:00, nadat ik thuis kwam van een volleybaltoernooi. Daarnaast kan ik je ook niet vertellen wat er (altijd) op mijn bord ligt, want ook dáár zitten elke dag verschillen in. Ik eet waar ik op dat moment zelf zin in heb. Ik kan je ook niet garanderen dat ik alles wat op mijn bord ligt gelijk opeet. Ik weet wel dat als ik het niet op krijg, ik mijn eten bewaar totdat ik weer trek ervaar. En JA, dat betekent ook dat ik niet altijd gelijktijdig met mijn vriend of anderen eet bijvoorbeeld.

‘Ongezellig, zeg…’

Jep, dat kun je vinden en dat is ook helemaal je goed recht, maar ik weet of beter gezegd ik VOEL dat er tegenwoordig meer in het ‘goede’ leven is dan het samen (kunnen) eten met mijn vriend of met anderen. Lees anders, als je wil, nog even mijn persoonlijke blog over de andere psychologische basisbehoefte door, namelijk de B van Binding. Dan begrijp je wellicht iets beter dat er méér in het leven is dan jouw fysieke behoefte aan eten.

Al met al: in mijn coaching draait het niet om afvallen, want zoals eerder gezegd is: afvallen is én blijft een risicovolle sport. In mijn coaching draait het om de relatie die jij hebt met je voeding (beweging en ontspanning) te kunnen verbeteren. Daarbij is het focussen op het bouwen van een ‘goed’ leven van essentieel belang.

‘Want: waar doe jij het allemaal voor eigenlijk?’

Mocht je na aanleiding van deze blog vragen, opmerkingen of aanmerkingen hebben, voel je vooral vrij om deze te stellen aan mij! 06-36396310. Een mail sturen mag en kan natuurlijk ook. Ik wil jouw A van Autonomie vooral niet gaan beperken, dus kies waar jij je zelf goed bij voelt!

Spreek ik je snel?

Liefs

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s