‘We hebben de B van Binding’

Het is zaterdagavond, 2 dagen nadat Sint en zijn pieten ons land weer verlaten heeft. Ik zit samen met m’n vriend Sam op de bank. Yes, het is weer knuffeltijd! Overdags had ik een rondje Woerden (is mijn woonplaats) gefietst om kerstkaartjes op de bus te doen. Vandaag had ik namelijk wederom weer aan mijn B van Binding gewerkt. Of beter gezegd: ik had gewerkt aan mijn betekenisvolle relaties. Onthoud, als je wil, deze constructie goed, want ik kom er later nog op terug…

Trouwens, ik had nooit gedacht dat ik op een zaterdagavond vol plezier aan het schrijven ben. Schrijven was namelijk iets wat vroeger nooit vanzelf ging. Daarnaast was schrijven (bij mij) altijd gekoppeld aan een bepaald doel: een cijfer of een prestatie. Maargoed, dat even terzijde. Terug naar mijn kerstkaartjes verhaal…

Mijn kerstkaartjes verhaal

Vroeger schreef ik dus nooit kerstkaarten. Ik vond het vrij ‘kansloos’ en vooral enorm zonde van mijn tijd. Tegenwoordig geeft het schrijven van een (kerst)kaart mij een fijn gevoel.

‘Een fijn gevoel?’

‘Ja, een fijn gevoel.’ …Ik wist namelijk tot voor kort niet wat gevoel überhaupt was, dus alles qua gevoel is ook vrij nieuw voor mij. Behalve het gevoel wat eenzaamheid genoemd wordt.

‘Huh, jij eenzaam?’

‘Ja ik, degene die ook nog eens 7 jaar lang in een relatie zit.’

Even wat meer context

Het eenzame gevoel wat ik had lag absoluut niet aan mijn Sam. Dat lag compleet aan mezelf. En ja ik weet het, toegeven dat het compleet aan jezelf ligt is fcking kudt, maar het is wat het was. Desondanks ben ik intens dankbaar dat Sam het dus al 7 jaar lang uithoudt met iemand die zich al die tijd eenzaam heeft gevoeld in een relatie. #schouderklopje

‘Waar kwam dat eenzame gevoel van mij eigenlijk vandaan?’

Ik voelde mij altijd op school en tijdens mijn studie in een groep mensen als ‘teveel’ en wilde liever overal onzichtbaar zijn. Ik ben deel van een tweeling (als laatst geboren van de twee) en wellicht speelt dat ook mee. Hoewel, ik ga mijn zus binnenkort eens vragen hoe zij het ziet, voordat ik allemaal aannames maak… Daarnaast kon ik nooit heel ver bij mensen ‘binnenkomen’ in hun gevoelswereld, want ik kende mijn eigen gevoelswereld geeneens, laat staat die van een ander proberen te begrijpen. Ook vond ik mannen altijd eng en onbetrouwbaar. Inmiddels weet en vooral voel ik dondersgoed waarom ik dat vooroordeel en die overtuiging had. Iets met knuffels gemist van mijn eigen pa, iets met een pa die altijd van huis was, iets met altijd bang zijn voor het nieuwe. Daarnaast ben ik door mijn eigen ouders weinig gespiegeld geweest. Trouwens no offence naar mijn ouders toe. Ik ben tegenwoordig heel dankbaar dat ik alsnog die ontwikkelingen aan het doormaken ben, want zelfontwikkeling is het mooiste (en tevens engste) wat er is in mijn ogen… Ook heb ik leren vergeven, waardoor ik niemand iets meer kwalijk neem. En ja, leren vergeven kun je dus ook ‘gewoon’ leren. 😉 En nee, ook dat kun je niet alleen… #wateenverademing

Weten en voelen is hetzelfde toch?

Maargoed, waar ik eigenlijk naar toe wil is dat iets weten en iets voelen niet gelijk staat aan iets kunnen…

‘Hoe ga jij namelijk de paden met je rugzak vol ‘zooi’ voor de rest van je leven bewandelen?’

Het kunnen creëren van een ‘goed’ leven voor jou kan je hierbij helpen. Ik pas vandaag de dag zelf ook nog steeds verschillende opdrachten continu toe in mijn eigen leven om mezelf daarin te blijven ontwikkelen. En ja, dat doe ik samen met anderen, want alleen kun je het niet. Dankbaarheid (echt zo’n uitgemolken woord vind ik, maar hé noem zoals je het noemen wil) toon ik op mijn manier naar anderen toe. Zoals de kerstkaartjes.

Ik heb leren vergeven, want blijven hangen in boosheid en frustraties heeft namelijk geen zin.

Spelen, ja spelen als in wat een klein kind de hele dag doet, dat doe ik ook tegenwoordig de hele dag door.

Zie mijn eerste persoonlijke blog over de ‘A van Autonomie’ voor meer.

Ohh, en prioriteiten stellen vind ik tegenwoordig echt fantastisch. Ik vind het fantastisch omdat ik elke dag ‘gebroken’ Titanics voor mezelf (en voor anderen aan het tekenen ben).

‘Huh, Titanics?

Bedoel je dan dat grote schip dat gezonken?’

‘Ja, die Titanic ja.’

Om namelijk zoals de titel je al doet zeggen aan de B van Binding te kunnen werken, is het wel zo fijn om de mensen op die Titanic mee te nemen waar je überhaupt iets aan hebt. Maak een top 5 van mensen die jij belangrijk vindt en koppel deze aan de top 5 van belangrijke waardes die jij hebt.

‘Wat vind je namelijk zelf belangrijk in een mens?’

Eerlijkheid? Authenticiteit (is echtheid)? Directheid? Liefde? Ik noem maar wat op… Oh, die oefening kan trouwens best confronterend zijn, want misschien komen niet alle waardes terug in je top 5 aan belangrijkste mensen.

Eenzaamheid

Hoe dan ook, eenzaamheid is één van de vele taboes die tegenwoordig veelal wordt ‘opgelost’ door met opmerkingen als ‘ga lekker de deur uit!’ of ‘zoek andere mensen op!’ te gaan slingeren. Of met initiatieven als ‘we zullen even een ‘kletskassa’ in de supermarkt plaatsen en voilà het eenzaamheid probleem wordt opgelost.’

‘Nee, tuurlijk wordt het probleem op die manier niet opgelost.’

Ik weet nog goed dat ik zelf nadat mijn moeder weduwe werd. Sorry mam, het gaat weer over jou hahah. maar je bent zo’n goed voorbeeld, tegen haar zei: ‘Mam, je MOET nieuwe mensen gaan ontmoeten, dan ga je je gauw niet meer eenzaam voelen…

En nee zo werkt het niet.

Ten eerste MOET je niets natuurlijk en ten tweede werkt het niet zo eenvoudig. Bovendien vind ik het ook nog eens belangrijk te benoemen. En nee ik wil echt geen angst zaaien maar wel eerlijk zijn, dat mensen die in een relatie of huwelijk zitten zich soms eenzamer kunnen voelen dan alleenstaande of single mensen.

Niet gedacht hé?

En toch is het écht zo…

Al die mooie initiatieven om oudjes op pad te nemen voor die éné godsganze dagje uit werkt niet voor op de lange termijn. Vaak voelen ze zich de dag erna (nog) ellendiger dan tevoren en dat gaan ze je natuurlijk mooi niet vertellen, duuuuh ;).

‘Maarja, wat werkt dan wel Lavina?’

Maak inzichtelijk welke mensen voor jou belangrijk zijn in combinatie met je eigen normen en waardes. En zoals in de constructie hierboven al was beschreven: het gaat om BETEKENISVOLLE relaties.

Kwaliteit boven kwantiteit.

Als er dus maar 1 vriend of vriendin naast je op die Titanic staat betekent het maar één ding voor je: omarm diegene en laat zien en laat diegene vooral voelen wat diegene voor jou wel niet betekent (heeft). Heb je 10 mensen op je dek staan? Vraag jezelf dan af of ze écht allemaal even belangrijk voor je zijn en/of je jezelf daarin niet aan het ‘kwijtraken’ bent. Want uhm: ‘Sta jij eigenlijk ook op hun Titanic dek?’

Wil je meer weten hoe jij je eigen Titanics kan indelen? Dit kan zowel voor in je werkleven als je privéleven zijn, want ook daarin kunnen verschillen zijn. Of heb je andere vragen. Voel je vrij mij een appje te sturen: 06-36396310. Of klik hier om een mailtje te versturen 😉

En dan is het nu weer tijd om lekker verder te gaan met knuffelen!

Fijne stressloze kerst gewenst!